Margje’s Radio Soap

het is uit het leven gegrepen, maar wiens leven?het leven van jullie allemaalradiosoap voor maar vooral ook door de luisteraars van chikx op woensdagde aftrap is geweest, de hoofdpersoon sidney is leven in geblazen door margje zelf, maar hoe nu verder, en vooral welke plaat zit verstopt indeel 1 van de radiosoap…Deel 1Sydney zat aan zijn piano, en speelde het c akkoord… de toon ebte weg, maar het leek wel niet tot m door te dringen… die film van gisteravond speelde door zijn hoofd…haar lach, damn die prachtige lach de manier waarop ze haar haar naar achter gooide… en vooral de geschrokken blik in haar ogen, toen ze zag dat hij alles gezien had.Een groepje vriendinnen had ze gezegd, maar dan wel 1 heel speciale zag hij. Weer t c akkoord, toen zwaaide de deur open. Hij keek in haar betraande vurige ogen..Hij kende haar al 6 jaar en dan dit. Er knapte iets in m. Hij vloog naar haar toe. Zette zijn handen om haar nek, kneep ze een beetje dicht en zoende haarHou je bek, en laat me gaan, je doet me pijn, dat zeg ik toch , dit is echt de laatste keer dat je mijn lippen gezoen hebt, nou hou je bek en laat me gaan..Een piepstemmetje bracht nog net uit:…  Sydney zat aan zijn piano, en speelde het c akkoord… de toon ebte weg, maar het leek wel niet tot  m door te dringen…die film van gisteravond speelde door zijn hoofd…haar lach, damn die prachtige lach de manier waarop ze haar haar naar achter gooide.. en vooral de geschrokken blik in haar ogen, toen ze zag dat hij alles gezien had.Een groepje vriendinnen had ze gezegd, maar dan wel 1 heel speciale zag hij. Weer t c akkoord, toen zwaaide de deur open. Hij keek in haar betraande vurige ogen..Hij kende haar al 6 jaar en dan dit. Er knapte iets in m. Hij vloog naar haar toe. Zette zijn handen om haar nek, kneep ze een beetje dicht en zoende haarHou je bek, en laat me gaan, je doet me pijn, dat zeg ik toch , dit is echt de laatste keer dat je mijn lippen gezoen hebt, nou hou je bek en laat me gaan..Een piepstemmetje bracht nog net uit:…………wordt vervolgd: –je hebt gelijk, je bent t niet waard om jaren voor achter tralies te zitten. Je was me duidelijk vergeten te vertellen dat je bie bent…en t geeft ook niet.Ze keek m aan , raakte voorzichtig haar keel aan waar zojuist nog de ha nden van sydney hadden gezeten… was hij wel helemaal goed bij zijn hoofd, draaide hij nou alles om?Hij was toch degene die haar zojuist aangevallen had?? Ze herpakte zich, ging voor haar wat nu nog haar vriend was, staan. Tranen rolden over haar wangen, en lieten lange zwarte slierten met mascara achter….Ze voelde haar stem trillen toen ze de eerste woorden sprak.. bedeest rustig, maar vol emotie:Hoe slaap je als de rest van ons huilt?? Hoe droom jij terwijl een moeder geen kans heeft om dag te zeggen…hoe lukt het jou , nog met opgeheven hoofd te lopen…??Kan je me uberhaupt nog aan kijken… vertel me waarom.. Het enige wat hij daarna nog hoorde was het zachtjes in het slot vallen van de deur..Een verbluffende stilte daalde neer in de kamer waar zij duidelijk voor het laatst aanwezig was geweest.. Hij alleen met zijn gedachte.. hij plofte op de bank en drukte zonder er bij na te denken de tv aan… de laatste sec van het presidentschap van bush waren ingegaan… Toch nog iets om blij van te worden, in de verte ergens vanuit de bank klinkt een bekend geluid.. Sydney kijkt naar de bank….., nog een keer die piep! Een vertouwde piep, maar niet een van hem, hij grijpt tussen de kussen, en voelt met zijn hand, naar iets wat niet in de bank hoort.

Hij pakt het mobieltje en staat even besluiteloos naar het ding te staren… ze is haar telefoon vergeten… zal hij kijken of niet….?misschien wel dat meisje waarmee hij haar zag zoenen…ow alles is zo mis gegaan sinds die avond..

HIJ WIL T WETEN…

Â

 terugluisteren ? klik hier

8 Responses to “Margje’s Radio Soap”

nee………….. nee fluisterde hij terwijl z’n handen verder verslapte en z’n armen zwaar werden. Langs haar lichaam gleden ze naar benden en bleven levenloos bungelen naast zijn natte jas. Hij had het zich allemaal zo anders voorgesteld. Daar stond hij dan, slappe schouders, verwarde blik in z’n ogen, slechts de half mens nog. Hij staarde naar de grond omdat hij zijn ogen niet op durfde te slaan. Hij kon niets anders doen dan zich om te draaien en naar buiten te rennen. Als in een vertraagde film trotseerde hij de regen die alsmaar sterker op hem in hamerde. Maar hij merkte het niet eens. In zijn hoofd onweerde het. Zwarte wolken hadden zich samengepakt boven zijn hoofd en stortten zich leeg over hem. Ergens vond hij het heerlijk want nu kon hij schreeuwen zonder dat iemand het hoorde. Beelden flitsten door zijn hoofd, wat had hij gemist, waar ging het fout wat had hij moeten doen? Hij was toch altijd zichzelf geweest en was zij het niet die altijd zei; ben zoals je bent, zoals je was zoals je wilt dat je bent, als een vriend. Ach ze wist ook nooit wat ze wilde, neem je tijd, maar schiet wel op, de keuze is aan jouw maar zorg dat je niet te laat bent… En nu was het te laat… Neem je rust, als een vriend zoals in de herinnering… herinnering. Dat was alles wat hem nog restte terwijl iets hem naar de brug leidde waar een gestalte opdoemde in die waas van striemende kabels waar hij zich een weg door baande. Maar, hij kende die gestalte:…